Digital clock

Σάββατο, 9 Απριλίου 2016

Αίσχος: Πετάνε έξω από το λιμάνι τους ‘ξεχασμένους’ άστεγους του Πειραιά - Ανύπαρκτοι Δήμος και ΚΟΔΕΠ (BINTEO) Πηγή: Αίσχος: Πετάνε έξω από το λιμάνι τους ‘ξεχασμένους’ άστεγους του Πειραιά - Ανύπαρκτοι Δήμος και ΚΟΔΕΠ




Ένα νέο Γολγοθά θα ανέβουν οι τρεις Έλληνες άστεγοι της προβλήτας εννέα του Πειραιά, καθώς...

όπως τους ανακοίνωσαν οι εργαζόμενοι του λιμανιού, θα πρέπει να φύγουν κακήν κακώς από τον χώρο που έχουν ονομάσει ως «σπίτι» τους το τελευταίο χρονικό διάστημα, λόγω της άφιξης τουριστών.

Με αφορμή λοιπόν, την επίσημη έναρξη της τουριστικής περιόδου, οι ιθύνοντες όπως καταγγέλλουν, τους ενημέρωσαν πως αναγκαστικά πρέπει να αποχωρήσουν από την προβλήτα, όπου έχουν βρει καταφύγιο. Ειδικότερα, στον χώρο αυτό αναμένεται η επιβίβαση μεγάλου αριθμού ταξιδιωτών στα «high speed» καράβια, που ρίχνουν πλώρη για τα γύρω νησιά τον Απρίλιο, λόγω και των διακοπών του Πάσχα. Η εικόνα αστέγων ανθρώπων που έχουν κατασκηνώσει μπροστά στο πρώτο λιμάνι της χώρας, όπως τους είπαν, θα έβλαπτε τον τουρισμό μας…


Ο «διωγμός» των τριών αστέγων

Σε επικοινωνία του ereportaz με τους τρεις συνανθρώπους μας (τον Πέτρο, τον Γιώργο και την Κωνσταντίνα η οποία υποφέρει από προβλήματα υγείας), καταγράψαμε την ανησυχία αλλά και το τεράστιο παράπονο τους, διότι από την πλευρά της πολιτείας δεν έχει βρεθεί ακόμα μια λύση στο πρόβλημα επιβίωσης τους.

Το άγχος του Γιώργου αφορά την γυναίκα της ζωής του, την Κωνσταντίνα, η οποία πάσχει από αυχενικό και πρέπει να χειρουργηθεί άμεσα! Αλλά μετά να μείνει που; Στο παγκάκι; Μας επισημαίνει ότι δεν ζητάει χρήματα, το μόνο που επιθυμεί είναι να βρεθεί ένας χώρος για να μείνουν.


Ο Πέτρος ζει και εκείνος έξω στο λιμάνι του Πειραιά. «Μας έδιωξαν για τους τουρίστες που έρχονται», δηλώνει ενώ δεν μπορεί να φιλοξενηθεί στον ξενώνα του δήμου λόγω των δικαιολογητικών που απαιτούνται για την παραμονή του εκεί. Έτσι αναγκάζεται να μείνει στον πρόχειρο «καταυλισμό» του. Όπως αφηγείται, πολλές είναι οι φορές που μένει εντελώς νηστικός διότι δεν περισσεύει πάντα φαγητό από το συσσίτιο που προσφέρει η μητρόπολη και ο δήμος.

Ακούγοντας τους εργαζομένους του λιμανιού να του λένε πως θα πρέπει να φύγει, ανέτρεξε στην άλλη προβλήτα του Πειραιά όπου έχουν μεταφερθεί οι πρόσφυγες και οι μετανάστες για να δει άπαξ και μπορέσει να πάρει και εκείνος μια σκηνή για να μείνει, αλλά κάτι τέτοιο δεν του επετράπη.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι ο δημοσιογράφος Πέτρος Κουσουλός, είχε συναντήσει πριν από λίγο καιρό τους τρεις αστέγους οι οποίοι εξομολογήθηκαν στην κάμερα της εκπομπής, «Σπίτι μου σπιτάκι μου», τις δυσχέρειες που αναγκάζονται να βιώσουν μένοντας έξω, αλλά και τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζουν.

Για εκείνους, ο χώρος της προβλήτας, αποτελεί μια προσωρινή σανίδα σωτηρίας- αφού στέγη δεν έχουν ακόμα καταφέρει να βρουν- αλλά και από κει θα αναγκαστούν να φύγουν, μη ξέροντας το αύριο που τους οδηγεί αλλά και ποιος θα είναι ο καινούριος τόπος εγκατάστασης τους.







ΠΗΓΗ.........http://www.reportaznet.gr/2016/04/binteo_9.html

Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2016

Η άστεγη Αγία του κέντρου της Αθήνας

Η άστεγη Αγία του κέντρου της Αθήνας
petra petraki facebook


Η άστεγη Αγία του κέντρου της Αθήνας
Στέλλα, το σπουργιτάκι του Θεού (†3 Ιουνίου 2005)
Ίσως την είχα δει στην πλατεία Συντάγματος, όταν ήμουν πολύ νέος και πιο πολύ ανόητος απ' όσο είμαι τώρα, γιατί τώρα τουλάχιστον ξέρω πως είμαι ανόητος, ενώ τότε νόμιζα πως είμαι σοφός. Με είχε εντυπωσιάσει όπως έσκυβε και κρατούσε κάτι σακούλες που σέρνονταν πίσω της. Την είδα επίσης να κοιμάται (;) σε μια στάση τρόλλεϋ, με τα πόδια σε μια νάυλον σακούλα, για κρύο... Αν ήταν εκείνη.
Αν όχι, αν ήταν μια άλλη άστεγη, ο Θεός να την αγιάσει. Έτσι κι αλλιώς, ο Θεός να την αγιάσει...Η βιογραφία της έχει κάνει το γύρο της μπλογκόσφαιρας κι έχει αγαπηθεί στο φουλ, δικαιολογημένα, με αρχική πηγή μάλλον την Παρέμβαση, το περιοδικό του π. Ιερόθεου Βλάχου και της Μητρόπολης Ναυπάκτου. Το παίρνουμε από το εξαιρετικό Ζωντανό Ιστολόγιο (ΕΔΩ).
Της Μηλίτσας Πισιμίση-Λουκίδου, Νομικού-Υπαλλήλου Υπ. Εργασίας
Με την Στέλλα γνωριστήκαμε το καλοκαίρι του 1979 στην Σοκολατοποιΐα. Ήταν εργάτρια, εργαζόταν πολύ σκληρά, υπερέβαινε τις 9 ώρες καθημερινά. Όλοι την εκμεταλλευόντουσαν, όλοι την διέταζαν και αυτή υπήκουε άμεσα και με χαμόγελο. Στέλλα, εδώ, Στέλλα, εκεί. Ο ιδιοκτήτης-εργοδότης την αγαπούσε για την υπακοή της και την εργατικότητά της.
Για τους πιο πολλούς εργαζομένους ήταν «η Στέλλα η χαζή». Το πρόσωπό της έλαμπε, τα χείλη της ψέλλιζαν. Όταν την αφουγκραζόσουν άκουγες το «Δόξα σοι, ο Θεός».
Πολύ συχνά ο προϊστάμενος μας ανέθετε να διεκπεραιώσουμε από κοινού κάποια εργασία και έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να δεχθώ την καλωσύνη της, την αγάπη της. Θυμάμαι ότι μονίμως έλεγε την ευχή, ξαφνικά γέλαγε, σήκωνε το κεφαλάκι της προς τους ουρανούς. Τότε έλαμπε.
«Δόξα σοι, ο Θεός» άκουγες συχνά από το στόμα της.
Η Σοκολατοποιΐα αυτή έκανε διάφορα είδη σοκολατάκια. Τα δεύτερης κατηγορίας τα εξήγαγε σε χώρες της Αφρικής. Αυτό στενοχωρούσε την Στέλλα πάρα πολύ. Κάποτε που εργαζόμασταν στην συσκευασία μαζί, θυμάμαι την Στέλλα πάνω από τα κουτιά συγκεντρωμένη να εύχεται «για τα αραπάκια που θα έτρωγαν τα σοκολατάκια».
Σε οποιαδήποτε αδικία που συνέβαινε στο χώρο της εργασίας –μας «τρώγανε» μεροκάματα– δεν απαντούσε, δεν κατέκρινε, δεν αντιδρούσε. Εκείνη την περίοδο η Στέλλα ήταν για μένα ένα λιμανάκι θαλπωρής, εγώ αντιδρούσα σε κάθε αδικία. Εκείνη στα σχόλιά μου απαντούσε με ένα γέλιο, με μια λέξη «Α! Μηλίτσα». Δεν την θυμάμαι ποτέ να έβαλε ένα σοκολατάκι στο στόμα της (υπενθυμίζω ότι εργαζόμασταν σε εργοστάσιο σοκολατοποιΐας!). Αν και οι πιο πολλοί εργαζόμενοι την θεωρούσαν «χαζή», εντούτοις την σέβονταν και διερωτώντο πως κατόρθωνε να εργάζεται τόσο αποτελεσματικά.
Η Στέλλα δεν συμμετείχε σε συζητήσεις που κάναμε· ήταν μαζί μας, αλλά συγχρόνως μακριά από σχόλια, μακριά από περιττές κουβέντες. Πολλές φορές, όταν την ρωτούσαν να πη τη γνώμη της, έκανε την παλαβή. Το είχα προσέξει ότι το έκανε επίτηδες. Για όλα τα του κόσμου ήταν τρελή, παλαβή, όταν όμως της ζητούσες βοήθεια στην εργασία, τα χεράκια της κινιόντουσαν με στοργή να βοηθήσουν, ει δυνατόν και να δουλέψουν για σένα.
Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον γνωριστήκαμε. Την σεβόμουν τόσο που ποτέ δεν την ρώτησα για την προσωπική της ζωή. Από μόνη της μου είπε ότι καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη. Μου είχε κάνει εντύπωση ότι όλοι όσοι την γνώριζαν την χαρακτήριζαν λίαν επιεικώς «τρελή», ενώ εγώ ένιωθα ότι κάνουν λάθος. Η αλήθεια είναι ότι πολύ νωρίς κατάλαβα ότι η Στελλίτσα ήθελε να την θεωρούν «τρελή». Κάποιες φορές τύχαινε να είμαστε οι δυό μας και να μιλάμε φυσιολογικά και όταν πλησίαζε κάποιος άρχιζε και έλεγε άλλα αντί άλλων. Εμένα μου δημιουργούσε αίσθημα γαλήνης και με άφηναν αδιάφορη οι κρίσεις των άλλων.
Στο εργοστάσιο αυτό της Σοκολατοποιΐας εργάσθηκα για λίγο χρονικό διάστημα. Την Στελλίτσα την συναντούσα συχνά στους δρόμους και πάντα είχε στην καρδιά της, στα χείλη της την ευχή. Συνήθιζε να την λέη εκφώνως, αλλά πολύ σιγά. Που και που ερχόταν στο σπίτι μου. Εκείνη την εποχή κατοικούσε στο πλυσταριό μιας διώροφης κατοικίας.
Τα χρόνια πέρασαν, την έχασα, μα πάντα την θυμόμουν με μια γλυκειά ανάμνηση και νοσταλγία.
Μετά παντρεμμένη πια θα την συναντούσα στην Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου (Οσίας Πελαγίας) στο Ακραίφνιο. Είχαμε πάει με τον άνδρα μου και θα διανυκτερεύαμε στην Μονή για την πρωϊνή Θεία Λειτουργία. Οι μοναχές με πολλή στοργή και ευγένεια μου ζήτησαν συγγνώμη, επειδή λόγω των οικοδομικών εργασιών δεν είχαν χώρο να με φιλοξενήσουν και αναγκαστικά έπρεπε να μοιραστώ το κελλί, όπου εφιλοξενείτο «μια ιδιόρρυθμη γυναίκα». Δέχθηκα. Με οδήγησαν στο κελλί, όπου με κατάπληξη διεπίστωσα ότι «η ιδιόρρυθμη γυναίκα» ήταν η στοργική μου Στελλίτσα, που είχα χρόνια να την ιδώ. Η χαρά μου δεν περιγράφεται. Μείναμε αγκαλιασμένες για αρκετή ώρα και ξαφνικά ακούω τις αδελφές να φωνάζουν: «Ελάτε, Γερόντισσα, να δήτε την Στελλίτσα με την Μηλίτσα αγκαλιά». Όλοι χαρήκαμε. Εκείνο το βράδυ η Στελλίτσα έκανε σαν παιδάκι από την χαρά της. Χτυπούσε παλαμάκια, γελούσε, σταυροκοπιόταν…
-Μηλίτσα μου, πολύ χάρηκα που παντρεύτηκες. Ξέρεις πολύ προσευχήθηκα για να παντρευτής. Χαίρομαι, χαίρομαι. Στενοχωριέμαι που υποφέρεις από τα ποδαράκια σου. Ξέρω έχεις πρόβλημα. Υπομονή, προσευχή. (Υπ’ όψιν ότι η Στελλίτσα δεν γνώριζε ότι μου είχε εμφανισθή ένα χρόνιο επώδυνο πρόβλημα υγείας στα πόδια μου). Ο άνδρας σου θ’ αλλάξη χώρο, μην ανησυχής, θα είναι καλύτερα. (Πράγματι, τελείως ξαφνικά, αναγκάσθηκε να μεταφέρη σε άλλο χώρο το κτηνιατρείο του).
Εκείνο το βράδυ ειπώθηκαν πολλά. Την άλλη μέρα και ενώ η Στέλλα ήταν μακριά, είπα στις αδελφές ο,τι είχα αντιληφθή γι’ αυτήν, ότι επρόκειτο για αγία ψυχή… Τήν επόμενη μέρα η Στέλλα έφυγε από το Μοναστήρι. Το κατάλαβε. Δεν ήθελε να την επαινής. Όταν αργότερα συναντηθήκαμε, με αυστηρό τρόπο με επέπληξε για το ότι την επαινώ. Ξαφνιάστηκα, γιατί μπροστά της δεν είχα πη τίποτε. Κι όμως το ήξερε…
Αργότερα, κάποια άλλη στιγμή, μου είχε πη: «Δεν αντέχω την τιμή που μου κάνει η Γερόντισσα. Να, κοίτα να δης· τελευταία με έβαλε να φάω μαζί τους· με τις αγίες ψυχές! Ποιά είμαι εγώ… Πω, πω, πω, Μηλίτσα!».
Για μεγάλο χρονικό διάστημα χάσαμε τα ίχνη της. Η Γερόντισσα μας τηλεφωνούσε και μας ρωτούσε αν την είδαμε. Εκείνο το διάστημα κατάλαβα ότι, αν θέλω να τη δω δεν πρέπει να μιλώ γι’ αυτήν.
Τώρα η Στελλίτσα ήταν άστεγη, από την εργασία της είχε συνταξιοδοτηθή με το πιο μικρό ποσό της σύνταξης του ΙΚΑ (411 ευρώ μηνιαίως), τα οποία μοίραζε σε φτωχούς, φυλακισμένους, στην Εξωτερική Ιεραποστολή κ.α. Τώρα πλέον ζούσε στα παγκάκια, στα υπόστεγα, στα ερημοκκλήσια, στις σκάλες, σε οικοδομές. Μου το εμπιστεύθηκε.
Κάτω από την πίεση της Γερόντισσας και τη δική μου, ήλθε κάποιες φορές, όταν έκανε βαρυχειμωνιά, και έμεινε κοντά μας. Ζητούσε να μείνη στο πιο ταπεινό μέρος του σπιτιού.
Θυμάμαι με πολλή νοσταλγία, όταν την φιλοξενούσαμε στο σπίτι επικρατούσε γαλήνη, φως, όλα ειρηνικά. Όταν στην παρέα μας ερχόταν ο άνδρας μου, η Στελλίτσα έφευγε και όταν της μιλούσε δεν τον κοιτούσε ποτέ. Χαρά της ήταν να τρώη αλάδωτες ντοματόσουπες. Συνέχεια δοξολογούσε τον Θεό και η ψυχή της ξεχείλιζε από ευγνωμοσύνη με ένα αδιάκοπο «σ’ ευχαριστώ, σ’ ευχαριστώ».
Πολλές φορές το βράδυ, προφασιζόμενη ότι είμαι κουρασμένη, της ζητούσα να κάνη αυτή το Απόδειπνο. Αδύνατον να περιγράψω τι συνέβαινε, όταν άρχιζε την προσευχή. Σιγά-σιγά αλλοιωνόταν η έκφρασή της, το προσωπάκι της φωτιζόταν, ξεχνιόταν στην δοξολογία του Θεού. Την άφηνα και πήγαινα για ύπνο.
Κάποια φορά, ενώ την σκεπτόμουν με συμπόνοια «πως γυρνάει σαν σπουργιτάκι στους δρόμους» ξαφνικά με κοιτάζει και μου λέει: -«Μη στενοχωριέσαι, θέλημα Θεού είναι να κοιμάμαι στα παγκάκια. Είμαι πολύ καλά, είμαι ευτυχισμένη. Ξέρεις εκεί στα παγκάκια ράβω και τα ρούχα μου. (Η Στέλλα ήταν και πολύ καλή ράπτρια). Να, το Πάσχα πέρασα πολύ ωραία. Το Μ. Σάββατο πήγα και πήρα λίγο αρνάκι, το έβαλα σε ένα ταψάκι από μπακλαβά, το έδωσα στο φούρνο και μου το έψησαν. Το έκρυψα στο παγκάκι και την άλλη μέρα έκανα Πάσχα στο παγκάκι μου, χαρούμενη και ευτυχισμένη, γιατί ο Ιερέας μου είχε δώσει κι ένα κόκκινο αυγό. Μη στενοχωριέσαι για μένα. Όχι, όχι, γιατί είμαι υπό την σκέπη της Παναγίας μας».
Μια άλλη φορά, όπως μου διηγήθηκε, πήγε και λούστηκε στην τουαλέτα των Ιατρείων του Δήμου. Την είδαν οι εργαζόμενοι και την επέπληξαν αυστηρά. Η Στέλλα δεν δέχθηκε την παρατήρηση λέγοντάς τους ότι δεν κλέβει τίποτα, ούτε νερό, ούτε σαπούνι, γιατί όλα αυτά τα έχει πληρώσει εισφορές στο ΙΚΑ ως εργαζόμενη. Τους μίλησε άσχημα και αυτοί κάλεσαν την Αστυνομία κι έτσι η Στέλλα οδηγήθηκε στο Αστυνομικό Τμήμα. Κάπως έτσι μου διηγήθηκε τον διάλογο με τον Διοικητή:
«Κύριε Διοικητά, συγχωρέστε με που σας κουράζω, αλλά ακούστε με, σας παρακαλώ. Είμαι άστεγη, δεν έχω τίποτα δικό μου. Να μόνο αυτό το βιβλιάριο ασθενείας του ΙΚΑ, που βεβαιώνει ότι έχω πληρώσει εισφορές. Τα Ιατρεία που λούστηκα είναι του ΙΚΑ, άρα ανήκουν και σε μένα. Όταν βρίσκομαι μέσα στο ΙΚΑ, νιώθω ότι είμαι μέσα στο σπίτι μου. Συγχωρέστε με».
Διοικητής: «Πήγαινε τώρα, αλλά την άλλη φορά που θα λουστής να προσέξης να μη σε δουν. Άντε στο καλό».
Έφυγε δοξάζοντας τον Θεό και ευγνωμονώντας τον Διοικητή.
Πολλά βράδια κοιμόταν σε σαλόνια Νοσοκομείων, καλύτερα να πούμε προσποιόταν ότι κοιμόταν, γιατί όταν ησύχαζε το Νοσοκομείο, έτρεχε κοντά σε μοναχικούς ασθενείς, που είχαν ανάγκη βοηθείας και τους συνέτρεχε, αλλά, όταν καταλάβαινε ότι κάποιο τρίτο πρόσωπο την αντιλαμβανόταν, τότε άρχιζε τα «παλαβά» της.
Πολλά πρωϊνά πηγαίνοντας για την εργασία μου (γύρω στις 6,30-7π.μ.) την συναντούσα να βγαίνη από το Νοσοκομείο ΚΑΤ και στην επιμονή μου γιατί δεν έρχεται να κοιμηθή στο σπίτι μας μου ομολόγησε: Αγαπούσε πολύ τους Αγίους, τους θεωρούσε φίλους της, συγγενείς της, έτρεχε στην εορτή τους, στα πανηγύρια, χαιρόταν όταν μοίραζαν και φαγητό, όπως μου έλεγε. Καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους γύριζε σε διάφορα προσκυνήματα. Την Κυριακή των Μυροφόρων στο Μανταμάδο για την εορτή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, του Αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα, της Αγίας Παρασκευής στην Ναύπακτο κ.α. Ενδεικτικά αναφέρω το εξής: Μια φορά της Αγίας Παρασκευής πήγε στην Ναύπακτο και έκανε σαν μικρό παιδί, όπως μου το διηγήθηκε. Αγαπούσε τον Σεβασμιώτατο Ιερόθεο, τον θεωρούσε δικό της άνθρωπο, χαιρόταν που τον έβλεπε να χοροστατή με τα λαμπρά του άμφια και να μιλάη τόσο ωραία. Του είχε μεγάλο σεβασμό. Καμάρωνε πολύ που της είχε μιλήσει και της έδωσε την ευχή του στο μοναστήρι στο Ακραίφνιο. Τον χαιρόταν, όπως έλεγε.
Όλες οι διηγήσεις της Στελλίτσας ήταν για μένα απόλαυση, ξεκούραση. Έβλεπα μια μεγάλη γυναίκα να νιώθη και να εκφράζεται σαν μικρό παιδί.
Κάποτε είχαμε γιορτή στο σπίτι μας με αρκετούς καλεσμένους. Ξαφνικά ήλθε η Στελλίτσα. Κάθισε και ακριβώς δίπλα της εγώ. Μεταξύ των καλεσμένων και ένα ζευγάρι με πολλά προβλήματα, τα οποία γνώριζα. Η Στελλίτσα «στον κόσμο της» ψιθύριζε την ευχή και συγχρόνως πολύ χαμηλόφωνα έλεγε τι συμβαίνει με αυτό το ζευγάρι, τι φταίει, ενώ στους άλλους έλεγε άσχετα η τους χαμογελούσε. Πάντα όμως συγκεντρωμένη στην ευχή. Οι πιο πολλοί την θεώρησαν «παλαβή», άλλο που δεν ήθελε η Στέλλα, για να μην την καταλαβαίνουν.
Πλατεία Ομονοίας. Δυστυχισμένες υπάρξεις αλλά και αγιασμένες ψυχές κατοικούν εκεί, αθέατες από τα τυφλά, εγωιστικά ή/και φοβισμένα μάτια μας. Εκεί έζησε κι ο Γέροντας Πορφύριος. Πάρε ένα φαναρι, κάνε το σταυρό σου και ψάξε. Θα εκπλαγείς - αν τολμάς.
Ήταν 12 Αυγούστου 2004, ήμουν στο γραφείο μου και εκείνη την ημέρα ήταν να ταξιδέψω για Λέσβο για τις καλοκαιρινές διακοπές μου. Από το πρωΐ βασανιζόμουν από μια ασήμαντη σκέψη, κοινώς είχα «κολλήσει». Δεν είχα ένα μπρελόκ να βάλω τα κλειδιά που θα άφηνα στους γείτονες να ποτίζουν τον κήπο. Ξαφνικά γύρω στο μεσημέρι ανοίγει η πόρτα και εμφανίζεται η Στελλίτσα, καταϊδρωμένη, κουρασμένη, ασθμαίνουσα και μου λέει: «Να, πάρτο. Ήμουν στην Ομόνοια και μου είπε να σπεύσω να σου φέρω το μπρελόκ». Τα έχασα. Στην ερώτηση ποιός της είπε να μου το φέρη στην αρχή ψέλλισε «η Παναγία», μετά άρχισε τα δυσνόητα, τα «παλαβά» της. Το μπρελόκ το είχε αγοράσει από το μοναστήρι και παρίστανε το γενέσιο της Παναγίας μας. Στην επιμονή μου να μείνη λίγο κοντά μου να ξεκουραστή, να πιή κάτι, να δροσιστή κάθισε στον καναπέ και άρχισε να μιλάη για τον εαυτό της. Και τότε μου είπε: «Μηλίτσα μου, εγώ θα πεθάνω στους δρόμους μόνη μου. Κανένας δεν θα το μάθη, κανείς, κανείς». Αυτό με πόνεσε πολύ και της είπα με απαίτηση: «Στελλίτσα μου, σε παρακαλώ θέλω να το μάθω. Θέλω να μάθω το φευγιό σου». Και την αγκάλιασα. Μετά από αυτό σταμάτησε να μιλάη για αρκετά λεπτά. Ξαφνικά με κοιτάζει με ένα στοργικό βλέμμα γεμάτο αγάπη και μου λέει: «Μηλίτσα μου, θα το μάθης, θα το μάθης».
Για τελευταία φορά έμεινε στο σπίτι μου τον Οκτώβριο του 2004. Τότε της πονούσε το πόδι και αναγκάσθηκε να περιορίση τις πεζοπορίες. Έτυχε τότε να χρειασθή να φιλοξενήσω κάποιο πρόσωπο που δυσκολευόταν από την παρουσία της και ιδιαίτερα από την βραδινή προσευχή, διότι έπεφτε για ύπνο νωρίς και σηκωνόταν αργά τη νύχτα και προσευχόταν ψάλλοντας δυνατά. Πολλές φορές ακούγαμε να επαναλαμβάνη το: «Ζη Κύριος ο Θεός».
Εν όψει αυτού του προβλήματος, λοιπόν, προσφέρθηκε μια φίλη μας, η Χρυσούλα, να της παραχωρήση ένα διαμερισματάκι, που ήταν άδειο μετά τον θάνατο των γονέων της. Χάρηκε που έμενε σε σπιτάκι κοντά σε ανθρώπους με αγάπη και κατανόηση, τώρα μάλιστα που δυσκολευόταν από τους πόνους των ποδιών της. Εκεί έμεινε μέχρι τον Μάϊο του 2005. Την 1η Ιουνίου 2005 η Χρυσούλα την είδε να φεύγη από το σπίτι. Από την ημέρα εκείνη χάθηκαν τα ίχνη της.
Αργότερα ανησυχήσαμε, αλλά επειδή συνήθιζε να εξαφανίζεται, πιστεύαμε ότι θα εμφανισθή. Κάθε τόσο επικοινωνούσαμε με την Γερόντισσα η Χρυσούλα και εγώ για να μάθουμε για την Στέλλα. Η Γερόντισσα έλεγε συνέχεια: «Ψάξτε να την βρήτε». Εμείς όμως πιστεύαμε ότι είχε φύγει για κάποιο ταξίδι και ότι θα επέστρεφε.
Μετά το Πάσχα του 2006 ένα βράδυ, πολύ αργά και ενώ η οικογένειά μου είχε αποκοιμηθή, ξάπλωσα κι εγώ και αποκοιμήθηκα αμέσως, πράγμα παράδοξο για μένα, και ξύπνησα αμέσως (το διεπίστωσα βλέποντας το ξυπνητήρι) από ένα δυνατό όνειρο: Είδα την Στελλίτσα κάτω από ένα ωραίο δένδρο, όρθια να ακουμπάη ελαφρά στον κορμό του, σε νεανική ηλικία, πανέμορφη, γλυκύτατη και με κοιτούσε με ένα βλέμμα γεμάτο απέραντη θαλπωρή. Ένιωσα την ψυχή μου να βγάζη μια ουρανομήκη κραυγή, που αισθανόμουν να μου ξεσχίζη το στέρνο: «Στελλίτσα μου, Στελλίτσα μου, Στελλίτσα μου…» Κι έτρεξα να την αγκαλιάσω, προτείνοντας τα χέρια μου, αλλά όταν έφτασα στο δένδρο εξαφανίστηκε και στην θέση της έκαιγε μια ολόλευκη πασχαλιάτικη λαμπάδα, που έχυνε γύρω ένα υπέροχο φως και η φλόγα της ανέβαινε ολόϊσα στον ουρανό. Αμέσως βλέπω στο χώμα, δίπλα στη λαμπάδα, ένα απόκομμα εφημερίδας που έδειχνε ένα εξαιρετικά κακοποιημένο σώμα σαν από τρομακτικό αυτοκινητικό δυστύχημα.
Ένα βαρύ μήνυμα κατέκλυσε το είναι μου: «Η Στέλλα πέθανε!». Ξύπνησα κυριευμένη από αμφιθυμία αισθημάτων: Χαρά μεγάλη από την παρουσία της Στέλλας και το φως της λαμπάδας και φόβο από την φωτογραφία της εφημερίδας. Ήθελα να ξυπνήσω τον Δημήτρη, τον άνδρα μου, να του πω για την Στέλλα, «το σπουργιτάκι», όπως τη λέγαμε, όχι μόνον επειδή ζούσε «ως στρουθίον μονάζον επί δώματος», αλλά και επειδή το βάδισμά της θύμιζε σπουργίτι. Κάτι δυνατό όμως με απέτρεψε να τον ξυπνήσω. Την επομένη τηλεφώνησα στην Γερόντισσα και στην Χρυσούλα και τους είπα το όνειρο. Και οι δυό μου συνέστησαν να ψάξουμε για την Στέλλα. Από εκείνη την στιγμή άρχισε η αγωνιώδης αναζήτηση. Τροχαία, Νοσοκομεία, Στρατονομία, Νεκροτομεία….
Η Χρυσούλα έμαθε ότι στις 3 Ιουνίου 2005 και ώρα 6,10 μ.μ. κοντά στο σπίτι της σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό μία γυναίκα αγνώστων στοιχείων. (Τα πουλιά δεν έχουν όνομα!). Ο θάνατος ήταν ακαριαίος. Όλη η έρευνα απέδειξε ότι η γυναίκα αυτή ήταν η Στελλίτσα. Ενώ διέσχιζε τον δρόμο, την παρέσυρε ένα αυτοκίνητο με οδηγό αξιωματικό του στρατού, ο οποίος έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα ["Νεκρός": ο Θεός να τον συγχωρέσει, με τις πρεσβείες της οσίας μητέρας μας Στέλλας]. Την συνέθλιψε. Μόνο το προσωπάκι της ήταν ευδιάκριτο (όπως έδειξαν οι φωτογραφίες της Τροχαίας).
Η Στελλίτσα παρέμεινε μέχρι τις 18 Ιουνίου 2005 στο Νοσοκομείο «Ασκληπιείον» και μετά το πτώμα της μεταφέρθηκε στο Κεντρικό Νεκροτομείο του Λαϊκού Νοσοκομείου, όπου παρέμεινε στα αζήτητα μέχρι τις 20 Ιουλίου 2005, οπότε και δόθηκε για ενταφιασμό. Το Γραφείο που την ενταφίασε μας πληροφόρησε ότι Νεκρώσιμη Ακολουθία δεν εψάλη, μόνο ένα Τρισάγιο επί του τάφου.
Πρέπει να τονισθή ότι όλοι όσοι ασχοληθήκαμε με την ανεύρεσή της, στην προσευχή μας της μιλούσαμε και της λέγαμε: «Εάν μας ακούς, εάν έχης παρρησία στο Θεό, οδήγησέ μας, βοήθησέ μας». Και πράγματι μας βοήθησε και φθάσαμε μέχρι τον χορταριασμένο «ανύπαρκτο» τάφο της, στην ανατολική άκρη του Νεκροταφείου του Ζωγράφου, με το νούμερο 8915.
Την ημέρα της αποδόσεως της εορτής του Πάσχα, ένα χρόνο μετά την κοίμησή της, εψάλη η Νεκρώσιμη Ακολουθία της Στέλλας, στον Ιερό Ναό της Ζωοδόχου Πηγής, όπου συνήθιζε να εκκλησιάζεται κατά την Πασχάλιο Περίοδο. Ο Ιερέας είπε για την Στέλλα: «Έκανε τα παλαβά της, αλλά έλεγε σωστά πράγματα και πάντα ερχόταν γεμάτη τρόφιμα για τους πτωχούς, πρόσφορο, λάδι, νάμα για την Θεία Λειτουργία… Μάλιστα έχει παραγγείλει να αγιογραφηθή η Αγία Μαρίνα στον Ναό μας…..».
Στις 3 Ιουνίου 2006 έγινε το ετήσιο μνημόσυνό της χοροστατούντος του λίαν προσφιλούς της Επισκόπου, π. Ιεροθέου, στο Μοναστήρι του Γενεθλίου της Θεοτόκου (Οσίας Πελαγίας) στο Ακραίφνιο.
Σε μια από τις τελευταίες μας συναντήσεις μου είπε: «Νιώθω γεμάτη από αυτή τη ζωή. Όλα μου τα έχει δώσει ο Κύριος. Μόνο μια επιθυμία μου δεν έχει εκπληρωθή: Ήθελα να βαπτίσω δυό παιδάκια, που να τους έδινα το όνομα του Αγίου Νεκταρίου και της Παναγίας μας, αλλά κανείς δε με θέλησε για κουμπάρα». Όταν της πρότεινα ότι θα προσπαθήσω να βαπτίσω εγώ τα δυό παιδάκια στη θέση της και μάλιστα, όταν μεγαλώσουν θα τους μιλήσω για την «πραγματική νονά τους», καταχάρηκε και αναφώνησε: «Τώρα ησύχασα. Είμαι έτοιμη να φύγω».–
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Οι κατά Χριστόν σαλοί ανήκαν σε μια κατηγορία ανθρώπων που αποφάσιζαν να ακολουθήσουν μια δύσκολη οδό. Ζώντες στις πόλεις, προσεποιούντο τον τρελλό. Έκαναν πράξεις που θα έκανε ένας τρελλός, αλλά όμως οι πράξεις αυτές είχαν ουσιαστικό περιεχόμενο. Οι κατά Χριστόν σαλοί είχαν σε ύψιστο βαθμό νοερά ενέργεια, είχαν ακόμη σώας τας φρένας, διάλεγαν όμως έναν σκληρό δρόμο και τρόπο ζωής…
Η ζωή των κατά Χριστόν σαλών ήταν μια τέλεια, ίσως και ακραία εφαρμογή της μωρίας κατά Χριστόν, που είναι η πεμπτουσία όλου του πνεύματος του Ευαγγελίου. Δεν μπορούν, βέβαια, όλοι να παριστάνουν τον κατά Χριστόν σαλό, όπως το είδαμε προηγουμένως, γιατί αυτό είναι ένα ιδιαιτερο χάρισμα και μια ιδιαίτερη ευλογία του Θεού, αλλά όλοι μπορούν να βιώσουν την κατά Χριστόν σαλότητα σε μετριότερη μορφή και ανάλογη προσαρμογή. Και αυτό γίνεται αντιληπτό από το ότι η ζωή που έχει η Εκκλησία, ζωή της αγάπης, της πίστεως, της εγκρατείας αποβλέπει και εμπνέεται από ένα άλλο πολίτευμα, που είναι σαφώς αντίθετο από τα ανθρώπινα πολιτεύματα. Όλη αυτή η ζωή που έχει η Εκκλησία δεν μπορεί να γίνη εύκολα αντιληπτή από τους ανθρώπους, που κέντρο τους έχουν την λογική και τις αισθήσεις. Η χριστιανική ζωή, χωρίς να καταργή την λογική και τις αισθήσεις, κινείται πέρα από αυτές.

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016

H λίστα με όλα τα κοινωνικά παντοπωλεία.

H λίστα με όλα τα κοινωνικά παντοπωλεία.

H λίστα με όλα τα κοινωνικά παντοπωλεία.
Ευχαριστούμε το «Όλα Free» και την αναδημοσιεύουμε ώστε να είστε ενήμεροι αλλά και να τη...
διαδώσετε εάν το επιθυμείτε:
ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ:
Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Νέας Ιωνίας
Διεύθυνση: 28ης Οκτωβρίου 3
Τηλέφωνο: 2102793916 – 2102777198 – 2102793785.
Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Παλλήνης
Tηλέφωνο: 210-6604659
Blog
Κοινωνικό Παντοπωλείο Μαρκόπουλο
Διεύθυνση: Χρ. Μεθενίτη 7, δίπλα στο δημαρχείο
Τηλέφωνο: 2299020173/ 20174
Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Ηλιούπολης
Διεύθυνση: Ποσειδώνος 49
Τηλέφωνο: 210 2380208, 6936 784725
Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Πετρούπολης
Διεύθυνση: Λεωφόρος Πετρουπόλεως 168,
Τηλέφωνο: 2105063660
Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Ηρακλείου Αττικής
Διεύθυνση: Στέλιου Καραγιώργη 2 (Μέγαρο Δημαρχείου -1)
Τηλέφωνο: 2132000221-6974875786
υπευθ. κα Τζικάκη -κος Ζηγούλης
Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Αμαρουσίου
Διεύθυνση: Παλαιολόγου 9 Μαρούσι,
Τηλέφωνο: 2132038345
υπεύθ. κα Γιαννακοπούλου
Κοινωνικό Παντοπωλείο Αγ. Αναργύρων
Τηλέφωνο: 6936 784725
υπεύθ. κα. Ανδριαννοπούλου Παναγιώτα,
Τράπεζα Τροφίμων στην Αθήνα
Διεύθυνση: 3ο χλμ. Ε.Ο. Αθηνών – Λαμίας,κόμβος Αγ. Στεφάνου και Λεωφ. Κρυονερίου 124
Τηλέφωνο: 210 6220025-210 6220059
Το σούπερ μάρκετ της αλληλεγγύης στην Λ.Συγγρού
Μια φωλιά αλληλεγγύης και συμπαράστασης για τη στήριξη ανέργων, απόρων, ηλικιωμένων και γενικά προσώπων που πιέζονται από την κρίση δημιούργησε η ομάδα εθελοντών «Παιδί και Οικογένεια».
Διεύθυνση: Δράκου 26-28 11741, Φιλοπάππου, 2ο γραφείο: Διδότου 26, Κολωνάκι
Τηλέφωνο: 210.9245545, 9245518
Εστία Παροχής Τροφίμων, Ρούχων και Οικιακού Εξοπλισμού στο Δήμο Πεντέλης
Διεύθυνση: Μεγ. Αλεξάνδρου & Σκρα
Τηλέφωνο:.2108040580, 2132140555,6944659857,6932222072
Κοινωνικό Παντοπωλείο Carrefour Μαρινόπουλος Αθήνας
Διεύθυνση: Σοφοκλέους 66
Ωράριο: κάθε Τρίτη και Πέμπτη
Κοινωνικό Παντοπωλείο Carrefour Μαρινόπουλος Πειραιά
Διεύθυνση: Φίλωνος 31
Ωράριο: κάθε Τετάρτη και Παρασκευή
ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Κοινωνικό Παντοπωλείο Θεσσαλονίκη (Μ.Α.Ζ.Ι)
Αριστοτέλους 4 – Θεσσαλονίκη, Τηλέφωνο: 698.411.4725, Ιστοσελίδα , Facebook
Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Ωραιοκάστρου Θεσσαλονίκης
υπεύθ. κα Υφαντίδου, τηλ. 2313304000-1-2313304035
Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Πολίχνης Θεσσαλονίκης
Αγίου Παντελεήμονος 10 και Αγνώστου Στρατιώτη (Πάρκο Δημαρχείου), στο χώρο κάτω από τον παιδικό σταθμό, τηλ. 2313302300-301
Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Νεάπολης Θεσσαλονίκης
Σεφέρη & Ίμβρου 25, υπεύθ. κα Χαλκιά, δέχεται και ρούχα, τηλ. 231063026441-2310671100
Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Μενεμένης Θεσσαλονίκης
Βότση 15 & Δελφών, ρούχων & ένδυσης, υπευθ. Κα Τσολάκη, τηλ. 2310729260
Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Θέρμης Θεσσαλονίκης
Καπετάν Χάψα 37, υπεύθ. κος Γρηγόρης Ντότσης,τηλ. 2310466555-466610
Κοινωνικό Παντοπωλείο Θεσσαλονίκης
Το 3ο «Κοινωνικό Παντοπωλείο» στη Θεσσαλονίκη δημιούργησε ο όμιλος Carrefour Μαρινόπουλος, σε συνεργασία με το δήμο Θεσσαλονίκης, το οποίο έχει ως στόχο την ανακούφιση των ευπαθών κοινωνικών ομάδων. Μοναστηρίου 124, τηλ. 2310534543-552775
«Μπουτίκ» των φτωχών
Ολύμπου 64, γωνία με Βενιζέλου Το κατάστημα λειτουργεί 9-1 κάθε πρωί -και Σάββατο- και Τρίτη, Πέμπτη και Παρασκευή απόγευμα 5-7.
ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΑ Υπόλοιπης ΕΛΛΑΔΑΣ
Κοινωνικό Παντοπωλείο Μεσολογγίου
Διεύθυνση: Λουδοβίκου Βαυαρίας (πίσω από το ξενοδοχείο Λίμπερτυ)
Τηλέφωνο: 26313 63432, 26313 63400, 26313 63427
«Πύλη της Αγάπης» – Ναύπλιο
Διεύθυνση: Αγ. Παράσχου 4
Τηλέφωνο: 27520 27474
Κοινωνικό Παντοπωλείο Ιωαννίνων
Διεύθυνση: ΚΕΠΑΒΙ (κατάστημα 126)
Τηλέφωνο: 26510 77077, 26510 01045
Κοινωνικό Παντοπωλείο Καρπενησίου
Τηλέφωνο: 22370 80239
Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Καλαμάτας
Διεύθυνση: Βιοτεχνικό Πάρκο, Νέα Είσοδος
Τηλέφωνο: 27210 97173 – 27213 60700
υπεύθ. κα Οικονομάκου
Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Χανίων
Διεύθυνση: Κυδωνίας 29, Ισόγειο,
Τηλέφωνο:281341628-630
υπεύθ. κα Κουνελάκη
Κοινωνικό Παντοπωλείο Νομαρχίας Ηρακλείου
Διεύθυνση: Καζαντζάκη 6-8 (πάροδος Γιαμαλάκη)
Τηλέφωνο: 28134 00383 – 28134 00374
υπευθ. Βεργής Μανώλης,
Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Ιεράπετρας
Διεύθυνση: Νικηφόρου Φωκά 20
Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Ηρακλείου
Διεύθυνση: Αττικής Στέλιου Καραγιώργη 2 (Μέγαρο Δημαρχείου -1)
Τηλέφωνο: 21320 00221 – 6974875786
υπευθ. κα Τζικάκη – κος Ζηγούλης
Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Βόλου
Διεύθυνση: Δον. Βελεζίου & Ρήγα Φεραίου
Τηλέφωνο: 24210 55156 – 24210 29908
υπεύθ. κα Παρησάκη
Κοινωνικό Παντοπωλείο Αγρινίου
Διεύθυνση: Άγιος Χριστόφορος
Τηλέφωνο: 26413 360300
Κοινωνικό Παντοπωλείο Νομαρχίας Δωδεκανήσου
Διεύθυνση: Καποδιστρίου 98, Έναντι εργοστασίου ΚΑΙΡ,
Τηλέφωνο: 22413 64414 – 6945399660
Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Καβάλας
Διεύθυνση: Παλαιολόγου 9 (π. ΠΙΚΠΑ) Συλλ.ΠΝΟΗ
Τηλέφωνο: 25104 51367 – 6976105341
Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Κομοτηνής
Διεύθυνση: Λαϊκή Αγορά, Κέντρο,
Τηλέφωνο: 25310 81802 – 6937129709
Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Λάρισας
Διεύθυνση: Μανωλάκη 13-17
Τηλέφωνο: 24106 61196 – 6974910509
υπεύθ. κος Λέτσιος Κλεάνθης
Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Σταυρούπολης Ξάνθης
Διεύθυνση: Κτίριο Δημοτικής Επιχείρησης
Τηλέφωνο: 25420 22693 – 6937336819
Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Τυρνάβου
Διεύθυνση: Ηλ. Τριανταφύλλου 17
υπεύθ. κα Μάγγου-Στατίρη
Κοινωνικό Παντοπωλείο Νομαρχίας Χίου
Διεύθυνση: Κουντουριώτη 15
Τηλέφωνο: 22710 44258-26731

Κοινωνικό Παντοπωλείο Σερρών
Διεύθυνση: Ραιδεστού 36

Σάββατο, 3 Ιανουαρίου 2015

Η 24χρονη Μελίνα που μαγειρεύει και μοιράζει γεύματα σε άστεγους (βιντεο)

ΠΗΓΗ......http://flashnews.gr/post/211845/h-24xronh-melina-poy-mageireyei-moirazei-geymata-se-astegoys-binteo



Είδα ένα μικρό ντοκιμαντέρ για μια κοπέλα που, ακολουθώντας τα βήματα του Άλλου Ανθρώπου και όσων προηγήθηκαν, κάτι κάτι καλό για τους συνανθρώπους της.

Ζήτησα απ’ τη δημιουργό του ντοκιμαντέρ να μας πει δυο λόγια
Λέει η Μαρία Χαρίτου:

«Το ντοκιμαντέρ μικρού μήκους Silver Lining έχει ως σκοπό να μιλήσει για την κατάσταση στο δήμο Αθηναίων, προβάλλοντας ανθρώπους οι οποίοι είτε έχουν πέσει θύματα της οικονομικής κρίσης, είτε των ναρκωτικών.



Άνθρωποι απλοί και καθημερινοί, απλά πιο άτυχοι από μας. ‘Πρωταγωνίστρια’ του ντοκιμαντέρ είναι η Μελίνα, μια κοπέλα 24 ετών.

Παρότι εργάζεται όλη την εβδομάδα, προσπαθεί να βρίσκει χρόνο, συνήθως τις Κυριακές, ώστε να παρέχει βοήθεια στους προαναφερθέντες ανθρώπους, με τη βοήθεια δύο φίλων της.
Ψωνίζει, μαγειρεύει και συσκευάζει γεύματα τα οποία στη συνέχεια μοιράζει σε άστεγους και τοξικομανείς στο κέντρο της Αθήνας.
Την ακολούθησα μια Κυριακή στο “μοίρασμα” ώστε να γυρίσω ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους, το οποίο εν τέλει έλαβε την πρώτη θέση και βραβεύτηκε στο φεστιβάλ ταινιών της σχολής μου.
Εννοείται βέβαια, πως σκοπός του ντοκιμαντέρ δεν είναι ούτε η προβολή η δική μου, ούτε της πρωταγωνίστριας. Σκοπός του είναι, θεωρώ, η ευαισθητοποίηση και η κινητοποίηση οποιουδήποτε θελήσει να το δει και να βοηθήσει κι ο ίδιος, με οποιοδήποτε τρόπο.»


Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2014

Μια κοινωνία αστέγων ζει στη γέφυρα της Πέτρου Ράλλη

Οκτώ άτομα βρέθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη στο δρόμο-Δείτε μια συγκλονιστική ιστορία

Μια ολόκληρη κοινωνία αστέγων ζει κάτω από τη γέφυρα της Πέτρου Ράλλη στο Ρουφ. Οκτώ άτομα βρέθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη στο δρόμο και έκαναν σπίτι τους, τα παγκάκια, τις κούτες και τα πάρκα.

Ο Δημήτρης, στα 52 του σήμερα, όπως λέει στην πρωινή εκπομπή του MEGA, ζει στο δρόμο εδώ και τέσσερα χρόνια.

Υπήρξε επαγγελματίας χορευτής και δούλεψε στις πιο γνωστές μουσικές σκηνές του κόσμου. «Από προσωπικές αστοχίες βρέθηκα στο δρόμο. Ίσως να μην τα κατάφερα. Δεν έχω μάθει να είμαι απατεώνας. Δεν είχα την οικονομική δυνατότητα να πληρώσω το νοίκι μου, έμεινα και άνεργος», λέει περιγράφοντας την περιπέτειά του.

«Το πρώτο βράδυ στο δρόμο ήταν αρκετά δύσκολο. Με τρόμαξε. Έκανα το λάθος και νόμιζα ότι δεν θα αντιμετωπίσω ποτέ το πρόβλημα των αστέγων. Όμως, συνέβη. Και πιστεύω ότι είναι πολύ εύκολο να βρεθείς από το ένα άκρο στο άλλο», συνεχίζει.

 Τα τελευταία τέσσερα χρόνια δε ζήτησε τη βοήθεια κανενός. Άλλωστε, πιστεύει πως εκείνος είναι το πρόβλημα. «Πάντα υπάρχουν και φίλοι και γνωστοί, απλώς δε θέλω να επιβαρύνω», συμπληρώνει. Και προσθέτει: «Ψάχτηκα και ψάχνομαι για δουλειά. Πάντα θα θέλω να κάνω μεροκάματα», καταλήγει.

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013

Θεσσαλονίκη: Υπνωτήριο αστέγων θα λειτουργεί από το Δεκέμβριο στην πόλη - ΦΩΤΟ

Ένα καθαρό κρεβάτι για να κοιμηθούν, ένα χώρο για να αλλάξουν τα ρούχα τους, να κάνουν μπάνιο και να βρουν προσωρινή στέγη όσοι το έχουν ανάγκη. Αυτά είναι τα βασικά που θα προσφέρει το Υπνωτήριο Αστέγων, που εγκαινιάστηκε σήμερα και θα λειτουργήσει μέσα στο Δεκέμβριο.Πρόκειται για ένα χώρο περίπου 750 τετραγωνικών μέτρων που διαθέτει κοιτώνες συνολικά 74 κλινών, χωρισμένους σε ανδρών και γυναικών. Ένας χώρος που αγοράστηκε από τη Φιλόπτωχο Αδελφότητα Ανδρών Θεσσαλονίκης και παραχωρήθηκε για 10 χρόνια στο Δήμο Θεσσαλονίκης. Τον εξοπλισμό και τη διαμόρφωση του υπνωτηρίου χρηματοδότησε το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.
"Το υπνωτήριο θα φιλοξενεί προσωρινά άτομα που το έχουν ανάγκη από τις 7 το το βράδυ μέχρι τις 8 το πρωί. Οποιοσδήποτε χρειαστεί θα μπορεί να ζητήσει βοήθεια. Γι' αυτό θα υπάρχει μια κοινωνική λειτουργός, δύο διοικητικοί υπάλληλοι, τέσσερις καθαρίστριες, φύλακες και ομάδα εθελοντών" επεσήμανε η αντιδήμαρχος Κοινωνικής Αλληλεγγύης Καλυψώ Γούλα.
Το υπνωτήριο λειτουργεί σε συνεργασία με την κοινωνική μη κυβερνητική οργάνωση Άρσις και παρέχει, επίσης, στεγνοκαθαριστήριο και αίθουσες συνεδρίας και ψυχοκοινωνικής στήριξης.
Καθαρές πετσέτες - ΦΩΤΟ EUROKINISSI
"Παρά την οικονομική κρίση, ο αριθμός των αστέγων δεν φαίνεται να έχει αυξηθεί ακόμη σημαντικά" ανέφερε ο εκπρόσωπος της Άρσις, Νίκος Γαβαλάς.
"Σύμφωνα με τα στοιχεία που συλλέξαμε στο προσωρινό υπνωτήριο, που λειτούργησε στο φιλοξενείο του Παπάφειου (Φεβρουάριος 2013- Σεπτέμβριος 2013), σε συνεργασία πάντα με το Δήμο Θεσσαλονίκης, φιλοξενήσαμε περίπου 170 άστεγους συνολικά ενώ είχαμε γύρω στα 50-60 άτομα κάθε βράδυ" πρόσθεσε.
Σύμφωνα με την κ. Γούλα, στη Θεσσαλονίκη και στην ευρύτερη περιοχή, το φαινόμενο των αστέγων δεν έχει πάρει πολύ μεγάλες διαστάσεις- τουλάχιστον προς το παρόν -επειδή στην Ελλάδα λειτουργεί ο θεσμός της οικογένειας και παρέχει κατά το δυνατόν υποστήριξη σε όσους βρίσκονται σε οικονομικό τέλμα.
Από τα εγκαίνια - ΦΩΤΟ EUROKINISSI
Μετά την τελετή του Αγιασμού ο Μητροπολίτης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Βαρνάβας, τόνισε μεταξύ άλλων ότι η δυτική Θεσσαλονίκη είναι "μια ξεχασμένη περιοχή", όπως και το θαλάσσιο μέτωπο που την αφορά γεωγραφικά, αλλά εξέφρασε τη βεβαιότητα πως η δημιουργία του Υπνωτηρίου Αστέγων είναι μια θετική ένδειξη πως αυτή "η ιστορική περιοχή θα βρει το βηματισμό της".
Από την πλευρά του, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης υπογράμμισε ότι η "κοινωνική αλληλεγγύη είναι ψηλά στην ατζέντα του Δήμου" και ότι στο "προσεχές μέλλον- όπως προβλέπει το μνημόνιο 4 -θα διεξαχθούν διαγωνισμοί που αφορούν στην αξιοποίηση του θαλάσσιου μετώπου από την Αγία Τριάδα μέχρι το Καλοχώρι".
Το επόμενο μεγάλο έργο της Φιλοπτώχου Αδελφότητας Νέων που βρίσκεται σε εξέλιξη είναι, σύμφωνα με τον πρόεδρό της Θεόδωρο Δαρδαβέση, το κέντρο Νεότητας Φάρος του Κόσμου, για τα παιδιά των Ρομά, στον Δενδροπόταμο Θεσσαλονίκης.NEWSIT.GR

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

Πέθανε από την πείνα, ετών 16, στην Πλατεία Αμερικής!


Παρασκευή 22.11.2013. Πλατεία Αμερικής, παράδρομος Σκαλιστήρη, φούρνος γειτονιάς: ένα παληκάρι 16 χρονών (όπως αποδείχθηκε αργότερα) μπαίνει μέσα και ευγενικά ζητάει από τον φούρναρη κάτι να φάει γιατί έχει μέρες. Ο φούρναρης σπεύδει να του δώσει τις δύο τελευταίες τυρόπιτες. Το παιδί κάθεται στο κατώφλι και με βουλιμία τρώει και τις δύο. Δευτερόλεπτα μετά αφήνει εκεί στο κατώφλι του φούρνου την τελευταία του πνοή. Είχε πολλές μέρες τελικά να φάει και ο εξασθενημένος του οργανισμός δεν άντεξε.
Συγνώμη, αν σας χαλάω το Σαββατοκύριακο, αλλά ο νεκρός 16άχρονος από την πείνα δεν θα μάθει ποτέ τι σημαίνει το πρωτογενές πλεόνασμα του τεχνοκράτη. Αλλά και δεν θα βρείτε την ιστορία του σε κανένα ΜΜΕ. Όπως και δεν διαβάζουμε τις τραγικές ιστορίες εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων.

Αυτό όμως είναι το πραγματικό success story της ελληνικής κοινωνίας. Όσο κανένας δεν παραδέχεται ότι η Ελλάδα – όπως το αναγνωρίζει επακριβώς η Unicef στην τελευταία έκθεσή της – βιώνει μια βαθιά ανθρωπιστική κρίση, η οποία μάλιστα είναι η χειρότερη σε δυτικό κράτος μετσπολεμικά, οι έλληνες σιωπηρά θα οδηγούνται στον κοινωνικό και στη συνέχεια στον αληθινό αφανισμό…